Lang

Foto's Lang

Foto’s Lang

We zijn op Hawaii en zelden waren we zó blij ergens aan te komen. We hebben deze reis al eerder fantastische aankomsten beleefd: na de eerste oceaan oversteek, in Ushuaia waar we zo graag wilden zijn en in Valdivia waar Daniel geboren zou worden, bijvoorbeeld. Maar dit keer zijn we vooral blij omdat de overtocht erop zit. Het was lang en zwaar. We moeten echt even bijkomen.

Aan het weer lag het niet. Op twee ruige eerste dagen na, hebben we uitstekend weer gehad. Van zuidoost passaat, via een korte windstilte in de doldrums rond de evenaar, naar de noordoost passaat. Precies volgens het boekje.

De pech is dat we de laatste dagen in de Marquesas een Polynesisch virusje opgepikt lijken te hebben. Daniel wordt vlak na vertrek ziek en wij volgen al snel. Een zware verkoudheid heeft ons allemaal te pakken. We voelen ons moe, ziek en lamlendig.

Er worden grapjes gemaakt dat we zeker niet naar ons werk zouden gaan zoals we ons voelen. Maar ja, de boot vaart door… En het gezinsleven stopt ook niet. Snotterend draaien we onze wachten, verschonen we luiers en bereiden we eten waarvan we de helft niet proeven met onze verstopte neuzen. We zijn door de verkoudheid extra blij met de hulp van Maartens moeder Annet die deze overtocht meevaart.

Het herstel duurt onverwacht lang. En de tocht daardoor ook. Tweeëntwintig dagen doen we erover en het lijkt eindeloos. Gelukkig beginnen we een aantal dagen voor aankomst een beetje op te kikkeren. Niet fit, maar wel gezond zien we eindelijk de Hawaiiaanse eilanden opdoemen.

Hawaii! Een naam die schitterende beelden oproept. Moderne westerse cultuur meets Polynesisch tropisch eiland. Het lijkt ons een fascinerende mix. De voorpret is compleet als we lezen dat de jachthaven pal naast Waikiki beach is!

Onderweg passeren we en passant de evenaar. Annet heeft nog net genoeg energie voor een klein offer aan Neptunus, maar de besmettelijke ziektekiemen weerhouden hem van het traditionele bezoek. Hoe dan ook, we zijn weer terug op het noordelijk halfrond! Terug op ‘onze’ helft van de wereld. En bovendien op het meest westelijke punt van onze route (onder voorbehoud). Vanaf nu gaan we dus weer naar huis varen. Maar zo voelt het gelukkig nog lang niet.

Doordat we in het weekend aankomen, moeten we twee dagen wachten totdat de douane en immigratiedienst ons inklaren en we van de boot af mogen. Niet erg, want we doen rustig aan, komen een beetje bij en maken de boot schoon. Gelukkig is Ad, de vader van Marianne, al met het vliegtuig aangekomen en hij voorziet ons van vers eten.

Na de ontberingen onderweg is het extra genieten van verse yoghurt, tomaten, appels en eieren met spek. En dat met uitzicht op de indrukwekkende skyline van Honolulu.

We wilden er even over mopperen, het was een rottochtje. Helaas is het niet altijd even leuk. Maar zelfs terwijl we dit schrijven doet ons geheugen zijn magische truc door de scherpe kantjes eraf te halen en te focussen op de leuke momenten. Het heerlijke gevoel van de aankomst en de voorpret die we voelen om Hawaii te gaan verkennen doen de rest. We zijn er weer!

Geplaatst op 12/07/2014, in Stille Oceaan. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Hawaii! Ik ben er nooit geweest, maar daar heeft Jos goede herinneringen aan. Frappant: ook de reis ernaartoe viel hem zeer zwaar, en dat was niet eens over zee 🙂 Geniet van het verblijf op het meest exotische deel van de VS en denk nog maar even niet aan terugvaren!

    Groeten aan Ad en aan Annet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s