Vuurdoop

Foto's Vuurdoop

Foto’s Vuurdoop

Que pasa? De jachtclubmanager staat bezorgd op de steiger als we vier dagen na vertrek weer in de buitenhaven halverwege de rivier liggen. We kunnen hem geruststellen; er is niets ernstigs aan de hand. Onze eerste vertrekpoging was een valse start met flink wat beren op ons pad. Gelukkig hebben we bij poging twee meer succes en varen we in drie en een halve dag naar de Juan Fernandez archipel.

De eerste keer vertrekken we s avonds als Daniel slaapt, zodat we de eerste twaalf uur onze handen vrij hebben. Dat werkt perfect, totdat een klein elektrisch probleem ons, na een uur op zee, doet besluiten om te draaien en in de beschutting van de baai een oplossing te zoeken. Als we, na een kop thee, de oorzaak hebben gevonden, is onze spanningsboog volledig geknapt en hebben we er allebei weinig trek in om dezelfde avond nog een keer de zee op te gaan.

De volgende ochtend is de windverwachting voor de komende dagen zodanig toegenomen dat we besluiten die puist wind af te wachten. Vervolgens passeren te hoge golven en wind uit de verkeerde richting de revue, zodat het uiteindelijk vijf dagen later is voordat we weer uitvaren.

Bij deze poging houdt het weer zich beter aan de verwachting en hebben we objectief gezien prima zeilweer. Weliswaar nog steeds met flinke golven en windkracht vijf a zes, maar wel allemaal uit de goede richting. Toch vallen de eerste twee dagen ons zwaar.

We hebben er voor gekozen deze eerste tocht met Daniel niet teveel te plannen en de nieuwe taakverdeling al zeilend in te vullen. Voor deze tocht betekent dat dat Marianne zich voornamelijk met de zorg voor Daniel bezighoudt (mamas borst troost toch het makkelijkst), terwijl Maarten bijna al het zeilen voor zijn rekening neemt. Met als gevolg dat Marianne flink zeeziek wordt. Zonder zeebenen in een rollend vooronder een kind entertainen is – ehm – uitdagend. Maarten heeft vooral last van weinig slaap…

Gelukkig doet Daniel het erg goed. De eerste keer dat hij s avonds wakker wordt, geeft hij over, en de eerste twaalf uur is hij wat stil. Maar daarna lijkt hij volledig gewend. Hij heeft in het begin in elk geval een stuk meer energie dan zijn ouders. De eerste vierentwintig uur spelen we dan ook alleen maar in het bed in de voorpunt. Daarna eten we in elk geval in de kuip en als de omstandigheden het toestaan wordt daar ook gespeeld. Daniel beweegt zich verrassend stabiel en zit op dag twee alweer vrolijk een blokkentoren te bouwen. Dat de levensduur slechts een paar seconden is, mag de pret niet drukken.

Met zijn ouders gaat het ook elke dag een beetje beter en er worden voorzichtig weer wat taken uitgewisseld. Op dag drie begint het geslinger weer enigszins vertrouwd te worden en voelen we vooral de nawee van de eerste twee dagen afzien nog.

Het laatste stuk varen we, zoals verwacht, met veel wind. Als het bij aankomst dan ook nog eens grijs en bewolkt is, is het (sub)tropische gevoel ver te zoeken. We zijn blij dat een bevriende boot ons op een betrouwbare ankerboei wijst. Terwijl de windvlagen om de boot gieren, kunnen we terugkijken op een leerzame eerste oversteek als gezinnetje. En als de zon dan eindelijk doorbreekt, voelen we dat we toch maar mooi naar het enige echte Robinson Crusoe eiland zijn gezeild.

Geplaatst op 30/03/2014, in Chili. Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Nice! Goed te horen dat Daniel wellicht de beste zee benen heeft 😉

  2. Hallo Pinta,

    Gefeliciteerd met het begin naar het noorden.

    Groetjes, Wouter & Saskia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: