Een regulier bestaan

Foto's Een regulier bestaan

Foto’s Een regulier bestaan

Er komt schot in de zaak. Het klussen wordt een niveautje hoger getild. We gaan de kant op om de romp te schilderen en binnen zijn we aan het klaarmaken voor een hoop lakwerk. Al jaren willen we de vloer een keer lakken en nu gaat het er eindelijk van komen.

Geen klussen om bij aan boord te wonen, dus verkassen we voor een maand naar een huisje. We willen niet al te veel verfdampen rond Daniels groeiende hersentjes laten wervelen. En eigenlijk is de vloer lakken terwijl je ergens woont hoe dan ook onmogelijk, ook als je geen rondkruipende baby hebt.

Ook als de boot de kant op gaat, wordt het leven aan boord spartaans. De gootsteen en het toilet zijn niet meer te gebruiken en dat maakt het leven ingewikkelder. Wederom is onze kleine matroos de doorslaggevende factor om van boord te gaan; het is al zo’n gedoe om hem in bad te doen als wél alles werkt! En dan hebben we het nog niet over het beklimmen van het (hoge, smalle, wiebelige) laddertje met een baby op je arm.

Het is nog onduidelijk wanneer we echt de kant op gaan, want dat gaat nogal op zijn Zuid-Amerikaans. Er wordt nooit ‘nee, kan niet’ gezegd en altijd ‘tuurlijk, regelen we’, maar uiteindelijk gebeurt er niet zo veel. Ondanks de toezegging dat we er vorige week uit zouden gaan, liggen we nog steeds zeewier te schieten op onze vaste stek. We lopen een hoop heen en weer om, lief glimlachend, te vragen hoe het ervoor staat. Momenteel is er nog één boot voor ons en daarna kunnen wij. Althans, zo ziet het er op dit moment uit… Ach, we merken het wel, vooralsnog hebben we nog genoeg werk binnen en is er voldoende tijd voordat we weer uit ons huisje gezet worden.

Naast het betrekken van een huisje voeren we nog een grote wijziging door: Daniel gaat tegenwoordig halve dagen naar de crèche. Zo kan hij lekker met andere kinderen spelen en allemaal nieuwe indrukken opdoen, terwijl wij een paar uur per dag kunnen werken. Wel een hele stap natuurlijk voor ouders en kind, zeker als je gewend bent elke dag, de hele dag samen te zijn.

Daniel vindt het gelukkig allemaal prachtig. Hij valt ook wel op met zijn blonde haren en blauwe ogen, dus aandacht genoeg. Wij hebben het ook droog kunnen houden de eerste keer dat we hem afleverden en genieten inmiddels van de uurtjes waarin we zonder afleiding aan de slag kunnen. Verbazend hoeveel je ineens gedaan krijgt in korte tijd!

We staan dus tegenwoordig om kwart over zeven op, dan een haastig ontbijt, tasje pakken, het kind afleveren en naar ons werk. Net een regulier bestaan en het is even slikken de eerste dagen! Toch voelen we ons allemaal super, zijn we blij met wat er allemaal gebeurt en hebben we ruim voldoende tijd voor elkaar. Helemaal niet zo gek, zo’n ‘normaal’ ritme zo nu en dan!

Geplaatst op 22/10/2013, in Chili, Valdivia. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Dita en Rob

    Dag Maarten, Marianne en Daniel,
    Zo te lezen gaat het heel goed met jullie en begint jullie leven haast op het leven van alle jonge mensen te lijken (werk, creche en structuur). We willen jullie nog feliciteren met Marianne haar verjaardag, 16 november jl.
    Hier zijn we in spannende afwachting van het broertje of zusje van Anne dat elk moment geboren kan gaan worden. Met Lewis gaat het prima. Alweer 4 maanden oud. En ook met ons is alles prima. Genieten van het ‘niet meer hoeven te werken’.
    Leuke foto’s van jullie Daniel. Lijkt hij op Maarten? Groeten, Dita en Rob.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s