Kopen kopen kopen

Foto's Kopen kopen kopen

Foto’s Kopen kopen kopen

We zijn weer thuis. Aan boord van de Pinta, in Valdivia. Na twee-en-een-halve maand voelt het goed weer op ons eigen plekkie te zijn. Ondanks de zeer ruime tijd in Nederland, hadden we het natuurlijk van te voren al kunnen weten: het vliegt voorbij en op het eind zijn we ineens weer veel te druk.

Tussen de nu-echt-allerlaatste-keer afspraken door, willen we onze slag slaan in winkelmekka Nederland. We hebben een enorme wensenlijst met spullen waarvan we weten dat ze in Nederland zo voor het grijpen liggen en die we onderweg nooit hebben kunnen vinden. Likkebaardend lopen we rond in de zeer goed geoutilleerde watersportwinkels. Helaas moeten we ons inhouden want we kunnen niet teveel in het vliegtuig meenemen.

Vooraf hebben we in Chili een lijst gemaakt met alles wat we aan willen schaffen en van alles de maten opgenomen, uitgezocht hoe het moet passen of waar het op aangesloten moet worden. We komen dus beslagen ten ijs. Toch twijfelen we iedere keer als we weer iets handigs zien liggen. Vermanend spreken we elkaar om de beurt toe: ‘Nee. Geen geld en geen ruimte in de bagage. We doen het niet.’

Behalve af en toe. Als we allebei bezwijken. Bij super handige openklappende katrollen bijvoorbeeld. En toch die extra zeilgids van de Grote Oceaan…

Ook gaan we een ochtend langs bij de man van Volvo scheepsmotoren waar we via mail en skype al zoveel contact mee hebben gehad na ons motorincidentje. Hij neemt ruim de tijd om al onze leken-vragen te beantwoorden en denkt mee over wat we nodig hebben. Ook Volvo onderdelen zijn aanzienlijk makkelijker en goedkoper te krijgen in Nederland, dus voegen we nog wat kilo’s toe aan de stapel die mee naar Chili moet.

Verder kopen we onder andere een nieuwe camera (want elektronica is duur in Chili), een kinderstoel die we aan de tafel kunnen hangen, een babyzwemvest, stopcontacten (ze hebben hier een ander systeem), nieuwe contactlenzen en… Wat écht niet te krijgen is in Zuid-Amerika: broeken voor Maarten. Want ze zijn wel wat kleiner hier.

Nadat we alles gekocht hebben en alle bestellingen zijn afgehaald, rest nog één grote uitdaging, namelijk alles in onze tassen krijgen. De bagageregels van KLM zijn zeker niet slecht, mede omdat we voor Daniel ook tassen mee mogen, maar het is ontzettend passen en meten.

We ‘lenen’ een tas van de ouders van Marianne omdat de onze te klein blijken. Daarna is het nog een aantal keer herpakken tot we de combinatie van volume en gewicht zo hebben dat alles erin zit en alle tassen exact het toegestane gewicht hebben. We zijn er een klein dagje zoet mee, maar het lukt.

De vlucht zelf gaat wederom voorspoedig. We moeten één keer aan een douanebeambte uitleggen wat een spiboombek is, en één keer moet de startmotor uitgegraven worden, maar alles mag mee. Pas terug op de Pinta realiseren we ons dat we nóg een keer moeten puzzelen… Nu om alles aan boord een plekje te geven.

Geplaatst op 05/09/2013, in Chili, Valdivia. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Ha, jullie zaten in Tolsteeg! Hopelijk was het een leuke tijd in NL. Veel succes daar! Enneh, die extra zeilgids Grote Oceaan, is dat voor een uitstapje of een oversteek?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s