Weer aan boord

Vertrek uit het ziekenhuis

Foto’s Weer aan boord

Na drie dagen zijn Daniel en Marianne ontslagen uit het ziekenhuis en mochten we terug naar de Pinta. We laten de goede zorgen van artsen en verpleegsters achter ons en duiken zelf het diepe in. Ons leven als bootgezinnetje gaat beginnen!

De eerste dag is het even zoeken. Verzorgingsspullen en kleertjes slingeren nog zonder systeem rond en het is binnen de kortste keren een enorme chaos. Wij zoeken naar waar we kunnen zitten en staan met Daniel op onze arm zonder dat hij of wij ons hoofd stoten of we al te veel rugpijn krijgen. Meneer lijkt gelukkig helemaal tevreden en na een dozijn luiers beginnen we het trucje wel door te krijgen.

Wat is dat raar zo’n mannetje aan boord! ’s Nachts liggen we te luisteren naar de geluidjes die hij maakt en overdag kijken we af en toe verwonderd naar dat kleine wezentje. De eerste dagen voelt het nog heel onwerkelijk en moeten we hardop tegen onszelf en elkaar zeggen dat dat echt ons kind is dat daar ligt. We bewonderen zijn vingertjes, voetjes en gezichtje. Helemaal zelf gemaakt, denken we trots.

We maakten altijd grapjes over ‘later als we groot zijn’ en we hebben het gevoel dat we nu ineens ‘volwassen’ horen te zijn. Gelukkig lijkt dat toch nog iets voor ‘later’.

In de jachthaven wordt Daniel ook vorstelijk ontvangen. De marineros en het keukenpersoneel lopen letterlijk met hem weg. We trakteren iedereen op beschuit met muisjes (de helft van de beschuiten hebben de vliegreis uit Nederland overleefd) en leggen de traditie uit. De beschuiten gaan schoon op, maar we durven niet te vragen of dat uit beleefdheid is of omdat ze zo lekker zijn.

Zodra we het aandurven gaan we naar de stad om zijn paspoort aan te vragen. De beambte kijkt even raar op als hij uitrekent dat zijn klant op dat moment zes dagen oud is. Ook is het even wurmen om het piepkleine duimpje op de vingerafdrukscanner te leggen, maar het lukt.

Elke middag, na ons middagdutje, komen de grootouders langs. Als wij al gek zijn op ons mannetje, zijn zij smoorverliefd. Zodra er gevraagd wordt wie Daniel even wil nemen om te laten boeren, wordt er van drie kanten ‘ik!’ geroepen. Half grappend, half serieus wordt er begonnen over een roulatie schema zodat er geen ruzie ontstaat.

We hebben meneer uitgelegd dat hij ’s nachts moet slapen en overdag mag drinken zoveel hij wil, maar ons ouderlijk gezag laat nog te wensen over… Inmiddels laat hij ons gelukkig al een paar uur achter elkaar slapen en gaat het steeds beter. Ons leven komt dus weer redelijk op de rails, al draait het momenteel volledig om hem. Hoe klein zijn vingertje ook is, hij heeft ons er al helemaal omheen gewonden!

PS. Iedereen enorm bedankt voor alle leuke en lieve reacties en cadeautjes! Ondanks het gebrek aan bezoek voelen we ons door alle aandacht toch heel dicht bij.

Geplaatst op 20/03/2013, in Chili, Valdivia. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Herman en Marian

    Hallo familie Kater,

    Het is fijn dat het allemaal zo goed gaat,en Daniel heeft groot gelijk dat hij zich zo lekker laat verwennen door jullie.
    Leuke naam hebben jullie hem trouwens gegeven, en ook een mooi geboortekaartje.
    Groetjes uit een koud kikkerlandje,
    Herman, Marian en de jongens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s