Vaarwel!

Foto's Vaarwel

We zijn de Golfo de Penas over! Zoals we al eerder schreven, is Penas te vertalen als straf, leed, pijn of moeite, en ondanks dat we heelhuids aan de overkant zijn, weten we nu waar de naam vandaan komt. Om met de woorden van zeiler en schrijver Eerde Beulakker te spreken, het was een ingecalculeerd afzien.

We hebben twaalf dagen gewacht op goed weer voordat we aan de oversteek durven te beginnen en moeten genoegen nemen met wind die weliswaar mee staat, maar ook hard is. Na zolang wachten maakt het ons niets uit dat die precies tijdens kerst komt. Eenmaal onderweg gooien de beruchte warrige en steile golven ons vrolijk in de rondte. We hebben veel te lang niet op zee gezeild en kunnen er allebei niet meer zo goed tegen. We worden zeeziek, moe en vinden er weinig aan.

Het voordeel van harde wind is gelukkig wel dat je lekker snel gaat. Binnen vierentwintig uur varen we weer beschut water op. En al zijn we moe en gaar, het fijne aan zeeziekte is dat het snel over gaat en plaats maakt voor sterke verhalen. Uiteindelijk vinden we dat we het prima gedaan hebben en zijn we tevreden en opgelucht dat we er zijn.

Het blijkt dat ‘het zuiden’ moeilijk te bereiken was, maar ook moeilijk om weer te verlaten. Dat we Patagonië achter ons gelaten hebben is echter duidelijk. Alsof we door een poort gevaren zijn, bevinden we ons ineens in een heel andere wereld. Aanvankelijk denken we dat dat alleen maar zo lijkt omdat iedereen dat zegt, maar na een dag zijn we overtuigd dat we echt over een grens gegaan zijn en een nieuw gebied betreden hebben. De bergen zijn glooiender, we zien overal tekenen van mensen en alles doet anders aan. Zachter.

We hebben dan ook prachtig weer, met een rustig windje in de rug en zon. Dat hebben we al lang niet meegemaakt! Buiten zijn zonder zeilpak, luiken open, de was over de railing hangen, het zijn kleine dingen waar we enorm van genieten. We eten zelfs weer buiten in de kuip!

Als we op de grib-files kijken, zien we ook daar ons beeld van de golf als scheidingslijn bevestigd. De westenwind van de oceaan buigt zuid van de golf af tot noordwest, de wind waar we zolang mee hebben geworsteld, en noord van de golf naar zuidwest. Wind mee!

Het eerste bewijs dat we weer in bewoond gebied komen zijn de eindeloze zalmkwekerijen. Het lijkt wel alsof elk baaitje is volgebouwd. Ook zien we overal bootjes varen en is het gekwetter op de marifoon niet van de lucht. We voelen ons een beetje alsof we ons ineens midden in een grote stad bevinden, zo overdonderd zijn we. We moeten er maar even niet aan denken hoe het zal zijn als we daadwerkelijk naar een grote stad gaan!

Gelukkig kunnen we rustig beginnen met acclimatiseren. We liggen voor het plaatsje Puerto Aguirre met 1400 inwoners. Geen echte metropool, maar het zien van asfalt en zelfs een auto, het horen van een aggregaat en allerlei bootjes die langs scheren, zijn een hele schok voor ons. Vaarwel ruig en verlaten Patagonië!

Geplaatst op 29/12/2012, in Chili, Patagonië. Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. overlandtoy

    Gelukkig 2013 met een behouden reis en veel geluk met de kleine!
    Joachim en Lieza

  2. Maarten,

    Goed te lezen dat de Volvo weer goed loopt!
    Veel succes verder, en ook de komende maanden in het bijzonder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s