Ankeren voor gevorderden

Foto's Ankeren voor gevorderden

De steile bergwanden die dit gebied zo mooi maken, zorgen er onder water voor dat het bij de kust steil afloopt en snel diep wordt. Fijn als je aan het varen bent, lastig als je wilt ankeren. Dit in combinatie met soms heel kleine ankerbaaitjes, heeft een typische ankerstrategie doen ontstaan.

Voordat we uit Ushuaia vertrokken, konden we ons nog niet helemaal voorstellen hoe het moest, laat staan hoe het met zijn tweeën voor elkaar te krijgen. Inmiddels hebben we het trucje echter redelijk door, dus we durven er wel over te schrijven. En eerlijk is eerlijk, het valt ons enorm mee.

Het idee is dat je het schip zo dicht mogelijk bij de kant legt waar de wind vandaan komt, voor maximale beschutting.  De geijkte manier is met het anker aan de punt en twee lijnen van de kont naar de kant. Zo lig je helemaal gefixeerd, wat fijn is omdat de meeste baaitjes zo klein zijn dat er geen ruimte is voor de hele draaicirkel om het anker heen.

Dat klinkt misschien niet ingewikkeld, maar wij hadden wel wat oefening nodig. Gelukkig moet het elke dag dat we varen opnieuw, dus we doen snel ervaring op.

Het eerste wat we moeten leren, is het inschatten van de afstanden. We hebben vijftig meter ankerketting en lijnen van honderd meter. Te ver van de kant, te dichtbij; het overkomt ons beide, maar we worden er al snel beter in. Het tweede lastige is dat het ankeren achteruit varend, tegen de wind in, moet. Daarna moet het schip op zijn plek gehouden worden totdat de eerste lijn naar de kant vast zit.

Wij leggen bij aankomst in een nieuw baaitje altijd eerst het bijbootje in het water, maken het anker klaar en bereiden de lijnen voor. Als we een plekje uitgekozen hebben, laat Maarten voorop het anker vallen, terwijl Marianne stuurt. Achteruit, tegen de wind in varend, trekken we dan het anker in de grond. Zodra we denken dat het houdt, stapt Maarten in het bootje met de eerste lijn en roeit naar de kant. Dat moet een beetje vlot, dus deze lijn gaat even met een knoop om de eerste boom of steen die we tegenkomen. De tweede lijn kan daarna rustig uitgeroeid worden.

In plaats van lijn, hebben we achterop het schip twee spoelen met honderd meter band. Dat rolt dun op terwijl het even sterk is als lijn. Om schavielen te voorkomen, hebben we staaldraad stropjes die we om de bomen of stenen leggen, waaraan we het uiteinde van de band bevestigen. Daarnaast hebben we nog twee keer honderdveertig meter lijn. Afhankelijk van de wind en de vorm van het baaitje, kunnen we deze lijnen bijvoorbeeld van de punt naar de kant uitbrengen.

Met de verschillende configuraties van lijnen en een anker zijn we tot zover dik tevreden. We hebben al heel wat wind doorstaan. Slechts één keer heeft ons anker gekrabd en moesten we om vier uur ’s nachts ons bed uit om een extra lijn te leggen. Uiteraard gebeurd zoiets nooit overdag met lekker weer…

Tussen het binnenvaren van een ankerbaai en het moment dat we aan de warme chocolademelk kunnen, zitten ongeveer drie kwartier. ’s Ochtends hebben we een half uur nodig om ons spinnenweb weer op te ruimen. Geen moeite voor een goede nachtrust!

Geplaatst op 18/11/2012, in Chili, Patagonië. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Ha Marianne en Maarten,
    Omdat jullie zo slecht per briefpost bereikbaar zijn: ik ben vorige week voor de tweede keer vader geworden, van Jonas. Hij doet het goed! Ik hoop dat jouw zwangerschap ook goed verloopt: je kunt in ieder geval uitkijken naar een prachtige periode straks in Valdivia.
    Groet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s