Scheren

Foto's Scheren

Scherenkust [de] kust met tal van rotseilandjes en klippen ervoor

We zijn inmiddels in onze derde ankerbaai en beginnen de smaak een beetje te pakken te krijgen. Er ontstaat een routine in het boordleven en we vermaken onszelf goed. We ontwikkelen zelfs al wat handigheid in het varen en ankeren hier. Dat is nodig, want het zeilen en het leven hier is heel anders dan op de tochten die we tot nu toe gemaakt hebben.

Gezien de vragen die we van een aantal mensen thuis hebben gekregen, blijkt dat we eigenlijk nog niet hebben uitgelegd waarom dit gebied zo speciaal is en zo anders dan andere zeilgebieden. En wat dat inhoudt voor ons en onze tocht naar Valdivia.

De afstand tussen Puerto Williams en Valdivia is niet bijzonder indrukwekkend; ongeveer 1200 mijl. Dat zouden we op zee in tien dagen afleggen. Nu varen we echter binnendoor, zoveel mogelijk tussen de eilandjes en door de kanalen, de fjorden en de scheren. Dat doen we om zo beschut mogelijk te varen en omdat het zo ontzettend mooi is.

We hebben geen radar en de kaarten van dit gebied zijn zeer matig. We navigeren dus op het oog en kunnen niet doorvaren als het donker wordt. Omdat er zo verschrikkelijk weinig scheepvaart is, zijn er nooit accurate kaarten gemaakt. We hebben een boek met beschrijvingen en schetsjes en verder moeten we leren het gebied te lezen en zelf te zien wat voor de omstandigheden een goede route of een beschutte baai is.

Elke avond gaat dus het anker uit. Een exercitie waarover we, als we wat meer ervaring hebben, nog wel eens zullen schrijven, want ook dat gaat op een typische scheren manier.

Een factor die onlosmakelijk met dit gebied verbonden is, is het weer. We zitten hier maar iets meer dan zestig mijl noordelijker dan Kaap Hoorn, midden in de ‘Furious Fifties’. De depressies komen op deze breedtegraad met een noodvaart over en botsen na de leegte van de zuidelijke oceaan op dit uitstekende puntje land. Het weer is op zijn best wisselvallig te noemen, al dekt het de lading maar nauwelijks.

Door de snelheid waarmee de depressies zich bewegen hebben de weermodellen weinig grip op de situatie. Meer dan een á twee dagen vooruit zijn de weersverwachtingen niet meer zinvol. Wij krijgen via de mail een weersverwachting voor twaalf uur van de Chileense armada en halen daarnaast met de radio grib-files op. Door de grote onzekerheid in deze weerberichten is het vaak moeilijk beslissen of we uitvaren naar de volgende baai, of dat we afwachten. Ook hier moeten we dus leren zelf het weer in te schatten, maar vanuit een door bergen beschutte baai zonder wind is dat natuurlijk lastig!

De heersende windrichting is west en laten we daar het eerste gedeelte nu juist naar toe willen. Als het te hard waait op het kanaal komen we er door de wind, de tegenstroom die er staat en de korte, steile golven, niet tegenin. We proberen dus dagen met weinig wind uit te kiezen om een stukje verder te varen. We rekenen erop dat we niet veel kunnen zeilen en dat we het grootste gedeelte van de reis op de motor af zullen leggen. De tweede helft van de tocht is meer naar het noorden en ook in beschutter water, dus dat zou iets makkelijker moeten worden.

Naast het feit dat we alleen overdag van baai naar baai hoppen, is het wachten op goed weer de grootste reden dat we heel lang de tijd nemen om in Valdivia te komen. Tussen de twee á drie maanden gokken we.

Die tijdsduur, in combinatie met het feit dat dit gebied echt helemaal verlaten is, is de volgende factor die deze tocht zo anders maakt. Behalve af en toe een vissersbootje, vijf bemande radiostations en wellicht een jacht zoals wij, is hier echt helemaal niemand. Halverwege komen we langs een klein dorpje en de laatste paar weken varen we langs wat beschaving op het eiland Chiloë, maar daar tussenin komen we weken en weken achter elkaar niets en niemand tegen.

Er zijn geen winkels, geen tankstations, geen afvalcontainers, geen wasserettes, geen waterkranen en geen douches. We hebben dus zoveel mogelijk eten, drinken en brandstof bij ons, maar we moeten erg zuinig zijn met alles om het tot Valdivia te halen. Zodoende is ons leven basic en simpel en eigenlijk is dat heel erg leuk.

Het is ook juist deze leegte, deze allesoverheersende verlatenheid, die het gebied waarin we nu varen extra indrukwekkend maakt. Alles is echt puur natuur. We zien bergketens tot in het water lopen, steile rotswanden en beboste hellingen, gletsjers, bergriviertjes en watervalletjes en het is allemaal even puur en zuiver. Het lijkt wel of het er helemaal alleen voor ons is!

Geplaatst op 27/10/2012, in Chili, Patagonië. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Hallo Pinta,
    Wat gaat de tijd toch snel. Precies 1 jaar geleden hebben we elkaar uit gezwaaid op La Gomera. Wij gingen naar De Kaap Verden en jullie verder klussen. Wij zijn reeds thuis en uit gezeild en jullie beginnen aan deel 2. Zelfs zonder foto’s is het erg mooi ruig leeg daar. Jullie zijn er !! Goed genieten en houd alles heel.
    Groetjes van de Schorpioen, Wouter & Saskia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s