Caleta Ferrari

Foto's Caleta Ferrari

Uiteindelijk liggen we vier dagen voor de estancia in Caleta Ferrari. Op de tweede dag doen we een poging om naar de volgende baai te varen, maar drie uur later liggen we weer op dezelfde plek achter ons anker. In het kanaal waait het hard, iets wat in de beschutte baai niet te merken is. Er staan korte, steile golven die ons enorm afremmen en we hebben ook stroom tegen. We komen er niet tegenin, geven ons gewonnen en draaien om. Helaas duurde het een uur om de baai uit te varen naar het kanaal en moeten we nu weer een uur terug.

De estancia wordt beheerd door José maar die zien we de eerste dagen niet omdat hij in de bergen op wilde koeien aan het jagen is. We worden echter verwelkomd door Marcel, een Belg die met zijn bootje in de baai ligt en hier al geruime tijd doorbrengt. Al vierentwintig jaar met zijn boot onderweg heeft hij hier de laatste jaren een mooi plekje gevonden om te leven. Bevriend met José helpt hij af en toe op de estancia, doet verder zijn eigen ding en gaat eens in de zoveel tijd op en neer naar Ushuaia of Puerto Williams.

Marcel vertelt ons over het gebied, over de estancia en de centollavissers en natuurlijk over zijn eigen leven. ‘Ik kan hier precies doen waar ik zin in heb’, legt hij uit, wijzend op de uitgestrektheid om ons heen. ‘We hebben koeien- en paardenvlees, af en toe vang ik een visje en binnenkort komt de sla op in de moestuin. Wat wil je nog meer?’

’s Avonds roeien we in het pikkedonker van de estancia terug naar de boot. Het is bewolkt, er is geen maan en we zien geen hand voor ogen. Gelukkig hebben we ons ankerlichtje aangedaan anders zouden we de boot nooit teruggevonden hebben. Halverwege zien we in het zog van het bootje en rond de peddels de zee oplichten. We zijn er stil van en genieten van het schouwspel. Inderdaad, wat wil je nog meer? Helaas breekt er, als anticlimax, tijdens een krachtige slag om de zee extra te laten lichten, een peddel.

De avond voordat we willen vertrekken klopt Marcel aan om ons uit te komen nodigen voor het eten. José is terug en zijn vissersboot met bemanning van vier is er ook. Er wordt een klassieke Chileense maaltijd opgediend; een stoofpot van kippenvlees en mosselen met in de pan meegebakken (gekookt) brood. De vissers hebben voorraden voor José meegebracht. Er loopt geen weg naar de estancia en het is vele dagen per paard over de bergen naar de dichtstbijzijnde beschaving, dus de bevoorrading wordt gevierd met de eveneens meegebrachte wijn.

Na Argentinië is het voor ons enorm moeilijk om het Chileens te verstaan, al wordt Marianne er al wat beter in. Een mengeling van vrolijk aangeschoten gauchos, vissers en een Belg maakt het voor ons niet makkelijker, maar de avond is zeker de moeite waard!

Geplaatst op 21/10/2012, in Chili, Patagonië. Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s