Puerto Williams

Foto's Puerto Williams

In eerste instantie zijn we van plan maximaal één dag in Puerto Williams te blijven. Meteen na aankomst blijkt dat echter een illusie. Er is veel te veel gezelligheid om gehaast onze laatste klusjes af te raffelen. In plaats van alles op één hele lange dag te plannen, bedenken we dat de volgende mooie vertrekdag over vier dagen ook prima is.

Het wordt een aantal dagen met een druk sociaal programma, waarbij we onze laatste klusjes alsnog tussendoor moffelen. Bijna alsof we nog even een laatste shot gezelschap willen, voor we voor twee maanden de wildernis in duiken. Onze geliefde buren van de Polarwind liggen ook in de haven, dus we drinken zoveel mogelijk koffie met buurvrouw Jutta en pasgeboren buurmeisje Antonia. Toevallig komen we Carlo tegen, waarmee Marianne nog samen de Enkhuizer Zeevaartschool heeft gevolgd. Na een avondje borrelen op de Pinta, nodigt hij ons op zijn beurt uit om bij vrienden te komen barbecuen. Ook worden we door onze gasten van de overtocht uitgenodigd voor een traditionele lunch van Chupe de centolla (een soort krabsoufle). Kortom, we eten geen dag alleen.

Tussendoor rennen we van hot naar her om alles af te krijgen. We halen de laatste 70l diesel met jerrycans en struinen het hele dorp af voor onze laatste boodschappen en verse groente. Wat dat laatste betreft is er niet veel keus in Puerto Williams (2000 inwoners), aangezien al het eten met de ferry uit Punta Arenas moet komen, zon 500 km verderop. De ferry komt één keer per week, dus het is zaak de goede dag te kiezen.

Tijdens het tochtje tussen Ushuaia en Puerto Williams hebben we gemerkt dat we, ondanks ons fantastisch klinkende motortje, niet echt veel snelheid ontwikkelen. In Puerto Williams, waar het water een stuk helderder is, zien we waarom: de onderkant van het schip is flink aangegroeid na zes maanden stil gelegen te hebben. Omdat we noch zin, noch tijd hebben om zelf in het behoorlijk koude water te springen, besluiten we dat het het waard is om een duiker de boot schoon te laten maken. Gelukkig woont er één in het dorp.

Tot slot halen we onze vaarvergunning voor de Chileense scheren op bij de Capitania. Wij waren helemaal voorbereid op een moeizaam en langdurig proces, met veel ge- en verboden en een flinke discussie over onze voorgenomen route. In werkelijkheid is het een kwestie van één formuliertje invullen, waar ook nog eens nauwelijks naar gekeken wordt. Na twintig minuutjes staan we, enigszins verbouwereerd, weer buiten.

De volgende dag vertrekken we om vijf uur ’s ochtends om een goed stuk op weg te komen. De baai die we op het oog hebben, halen we niet, omdat we onderweg een vissersbootje met motorproblemen tegenkomen. Zij willen graag een sleepje naar een caleta (=baai) terug, dus draaien we om. Nu liggen we voor anker in Caleta Ferrari voor een estancia waar op verwilderde koeien gejaagd wordt. Het vlees wordt aan lokale centolla vissers verkocht. Wij zijn vanavond uitgenodigd om te komen proeven!

PS We posten dit en de komende berichten via onze radio; de foto’s volgen later als we in de bewoonde wereld weer internet hebben.

Geplaatst op 16/10/2012, in Chili, Patagonië. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Herman en Marian

    Hallo Marianne en Maarten,

    Een hele voorspoedige reis gewenst.
    Groet Herman en Marian en de jongens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s