Cultuur proeven

Onze verzameling stempels

Inmiddels liggen we een week in Mar del Plata, Argentinië, het land waar we een tijd zullen blijven. Het tochtje hierheen was een feestje. Zo hobbelig en oncomfortabel als de vorige poging was, zo rustig en gemakkelijk was het deze keer. De gezichten van de zee kunnen verschillen als dag en nacht.

Mar del Plata is de laatste echte haven tot aan Ushuaia. Er zijn nog een aantal baaien waar geankerd kan worden, maar hier kunnen we voor het laatst klusjes doen om ons voor te bereiden op het stuk naar het zuiden, dus we blijven hier even liggen.

De eerste klus die altijd bij een nieuw land hoort is echter inklaren. In Argentinië houdt dat in dat we langs vier instanties moeten: de prefectura, een soort havendienst waar we melden dat we er zijn en door wie alle in- en uitvarende scheepvaart gecontroleerd wordt; immigratie, waar we onszelf inklaren; de douane, waar we het schip in moeten klaren; en de gezondheidsdienst, waar we bewijs moeten halen dat we Argentinië niet ziek zullen maken. Deze laatste is nieuw voor ons. In alle voorgaande landen bestond het rijtje alleen uit de eerste drie kantoren. Het is nu de zevende dag dat we hier zijn en het is ons nog niet gelukt om alle formaliteiten af te ronden.

Eerst moet altijd uitgezocht worden waar de betreffende kantoren zijn en in welke volgorde we ze af moeten. We boffen, want alles zit hier op loopafstand van elkaar. Navraag leert ons dat we eerst langs de immigratie moeten, dan langs de gezondheidsdienst, dan de prefectura en uiteindelijk de douane.

Het begint lekker, want de immigratie is dicht. Wel een telefoonnummer op de deur, maar onze telefoon doet het hier niet. Eerst maar naar de gezondheidsdienst dus. Wellicht kunnen we daar bellen. Bij de gezondheidsdienst treffen we een buitengewoon vriendelijke, doch ietwat gefrustreerde dame die ons weet te vertellen dat de persoon die we moeten hebben al drie dagen niet op is komen dagen en spoorloos verdwenen is. Na wat bellen zegt ze dat we morgen ochtend terug kunnen komen. Gelukkig treffen we in de wachtruimte toevallig wel de immigratiebeambte, dus kunnen we met hem mee terug naar zijn kantoor om onszelf het land in te stempelen.

Volgende stop is de prefectura en daar heeft de man achter het bureau het zwaar. Aangezien de gezondheidsdienst het af laat weten moet hij kiezen tussen ons toelaten zonder stempel van de gezondheidsdienst, óf de vierentwintig uur laten verstrijken waarbinnen we in mogen klaren. Hoe dan ook worden de regels overtreden en we zien het dilemma in zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd. Gelukkig voor ons kiest hij voor de eerste optie en zegt dat we zelf later nog naar de gezondheidsdienst moeten.

We lopen even terug naar immigratie om een formulier terug te brengen met de stempel van de prefectura en dan gaan we naar de douane. Daar wordt ons echter verteld dat ze ons pas kunnen helpen als we bij de gezondheidsdienst geweest zijn. Voor vandaag houdt het dus op.

De volgende ochtend wachten we geduldig een uurtje voor de dichte deur van de gezondheidsdienst, gaan dan koffie drinken en proberen het daarna nog eens, maar er is geen teken van leven. We lopen nogmaals langs de douane om de situatie uit te leggen, maar krijgen te horen dat ze geen haast hebben en dat we later nog maar eens terug moeten komen. Prima, morgen weer een dag.

Het is inmiddels de derde dag dat we hier zijn en we proberen de gezondheidsdienst nog eens. Daar treffen we de eerste vriendelijke dame die ons heel haastig en ietwat onduidelijk verteld dat we naar de bank moeten om vijftig pesos te storten en dat de meneer die net naar buiten liep de weg weet. Als we ons haasten kunnen we hem nog inhalen.

Zo ontmoeten we Robert, een Australische zeiler die net na ons is aangekomen. Met hem gaan we naar de bank om onze pesos (tien euro) te storten. De combinatie van een gigantische wachtrij, waarna we horen dat we onszelf eerst moeten registreren bij een andere balie en het daar gemaakte foutje waardoor de baas erbij moet komen, zorgt ervoor dat we tweeëneenhalf uur later pas weer buiten staan. Maar, we hebben een bonnetje dat we ons geld gedeponeerd hebben, dus we kunnen terug naar de gezondheidsdienst! Die dicht is. Vrijdagmiddag halfdrie, gesloten voor het weekend. Het laatste weekend van carnaval dus maandag en dinsdag hoeven we het ook niet te proberen.

We lopen nog een keer langs de douane, waar ze ons inmiddels kennen. Er krijgt zelfs iemand sympathie voor onze situatie en zegt dat we misschien onze stempels wel kunnen krijgen. Dan moeten we even wat extra kopietjes maken van de prefectura formulieren en dan terug komen. Een kleine drie kwartier later staan we weer trappelend voor de balie met onze formulieren te hopen op een stempel. In plaats daarvan treffen we een andere beambte en krijgen te horen dat we eerst naar de gezondheidsdienst moeten…

In onze pilot over Argentinië staat de bureaucratie beschreven met de uitleg dat de hang naar stempels en formulieren nu eenmaal onderdeel van de cultuur is. We blijven dus glimlachen en zien er meestal de lol wel van in. Morgen gaan we gewoon weer ons dagelijkse wandelingetje naar de gezondheidsdienst maken. De rest van de kluslijst schiet ondertussen lekker op!

Geplaatst op 22/02/2012, in Argentinië. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Goed dat jullie zo relaxt blijven! Wat houden de andere klussen in? Liefs A

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s