Zeeritme

Ontspannen zeilen in de zuidoost passaat

Na een hoop geïnteresseerde vragen over de gang van zaken op zee hierbij een poging weer te geven hoe ons leven aan boord is, wanneer onze hele wereld bestaat uit de Pinta, afgebakend door de railing van de blauwe uitgestrektheid om ons heen. In ons kleine bastion te midden van de golven zijn we op onszelf aangewezen, maar hoeven we ook alleen maar voor het schip en onszelf te zorgen.

Wij hanteren een wachtsysteem van drie uur op, drie uur af. Het duurt altijd een paar dagen totdat we goed in dat ritme zitten, maar daarna bevalt het prima. Marianne heeft de wachten van 12 tot 3 en van 6 tot 9, zowel ’s ochtends als ’s avonds, en Maarten heeft de andere vier. Ondanks het steeds opstaan en gaan slapen blijft er toch een zeker dagritme. Zo vinden we de ochtendwachten allebei zwaar (Maarten van 3 tot 6 en Marianne van 6 tot 9) omdat we dan voor ons gevoel pas een paar uur ‘nachtrust’ hebben gehad en wachten op ontbijt.

Gedurende de ochtend slapen we bij wat we ’s nachts missen zodat we ons ’s middags meestal lekker uitgerust voelen en mogelijke slaapuurtjes inruilen om wat tijd samen te zijn en een beetje te rommelen. Hierdoor zijn we ’s avonds natuurlijk weer moe en hebben tijdens onze ochtendwachten te weinig slaap gehad…

Om negen uur ontbijten we, met houdbare yoghurt en cruesli, of met pannenkoeken. Om drie uur eten we warm en om negen uur ’s avonds eten we nog iets van brood of crackers. Marianne kookt altijd in haar wacht en Maarten wast af. Die taakverdeling is ontstaan doordat Marianne veel minder gevoelig is voor zeeziekte en vooral de eerste dagen op zee goed eten verschrikkelijk belangrijk is. Maar feit is dat zij er ook veel beter in is en vooral heel creatief een lekkere maaltijd kan maken met wat er voor handen is. Zo wordt het menu bepaald door wat er als eerste op moet. De courgette en kool begaven het sneller dan verwacht en de pompoen hield het bijna tot het eind toe vol. Uiteraard heeft de zeegang ook grote invloed op hoeveel energie er in de maaltijden gestoken wordt. Over het algemeen eten we echter uitstekend. De tweede helft van onze oversteek brengt Marianne het zelfs op om om de dag brood te bakken. Samen met een gevacumeerd kaasje dat we gekregen hadden een lekkernij.

Het bakken gaat in de hogedrukpan, want we hebben geen oven. Die missen we wel, want daardoor lopen we een heel scala aan lekkere gerechten mis. Met hulp van een speciaal kookboekje komen we er echter achter dat de mogelijkheden van de hogedrukpan eindeloos zijn.

Aan de lijzijde van de kuip hebben we met kussens een lekkere zit waar we tijdens onze wachten zitten. We lezen veel, luisteren naar muziek of doen kruiswoordpuzzeltjes. Elke vijftien minuten echter gaat er een wekkertje en kijken we een rondje. We speuren de horizon af naar andere schepen, controleren de zeilen en de koers en stellen zo nodig wat bij. Dan weer terug in ons boek tot de volgende wekker en het volgende rondje. Vast ritueel wordt verder gevormd door het invullen van het logboek en het zetten van een kruisje in de kaart, het koken en afwassen. Ongeveer om de dag halen we via de korte golf radio een weerbericht en mailtjes van het thuisfront op. Tijdens de wisselingen van de wacht ’s nachts zorgen we altijd voor een kopje thee, warme chocolademelk of cup-a-soup als we de ander wakker maken.

Elke paar dagen wassen we ons. In de kuip gieten we putsen zout water over elkaar heen en spoelen alle klamme plakkerigheid van ons af. We spoelen na met een heel klein beetje zoet water, waar we niet oneindig veel van hebben, om het zout van onze huid te krijgen.

Zo maken we werkdagen van twaalf uur per dag. Elke zes uur wakker worden en elke vijftien minuten ons rondje kijken. Even blijven liggen na de wekker is er niet bij. Vlak na onze feestnacht met oud en nieuw en de evenaar hebben we twee dagen veel buien waarbij we vaak moeten reven of ontreven en bijsturen. Op die momenten hebben we wel eens behoefte aan een dag vrij. Even geen wekkers en ongestoord door kunnen slapen. Maar dat zit er niet in en de Pinta blijft onverstoorbaar mijlen maken. Altijd om aandacht vragend, maar ons gelukkig ook trouw verzorgend.

Het leven aan boord is eenvoudig en primair. We doen wat nodig is, reageren op wat er gebeurt en kunnen zaken die ons aan de wal bezig houden heerlijk laten waar ze horen: achter de horizon.

Geplaatst op 12/01/2012, in Brazilië. Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Wauw wat een leuke verhalen! Geniet er van! x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s